w Skierniewicach - Zarys Historyczny
POWSTANIE STRAŻY


W dniu 4 maja 1880 roku z inicjatywy mieszkańców, za zgodą władz carskich, powstała Straż Ogniowa Ochotnicza Miasta Skierniewic. Pierwszym Prezesem Rady Nadzorczej został ówczesny Burmistrz Miasta Zygmunt PIETRUSIŃSKI a Naczelnikiem dr Stanisław RYBICKI. / -jedna z ulic miasta nosi jego imię/.


Ludność miasta liczyła wówczas 5000 mieszkańców. Do straży zapisało się 190 członków, w tej liczbie było,- 27 właścicieli nieruchomości,-21 urzędników,-8 kupców,-128 rzemieślników,-6 wyrobników. Pod względem wyznania;-177 katolików,-7 ewangielików,-6 żydów. W rok po założeniu tabor straży składał się z 50 toporów,6 bosa-
ków, 10 drabin, 3 sikawek czterokołowych, 2 sikawek dwukołowych, 17 beczek, 40 kubłów blaszanych i 1 wozu rekwizytowego.
PATRIOTYCZNE POSTAWY

Karty historii miasta zapisane są wieloma chlubnymi czynami strażaków przynoszącymi im zaszczyty i uznanie. W szeregach straży działali najznakomitsi Obywatele miasta.
11 listopada 1918 roku w dniu odzyskania niepodległości, Naczelnik Straży dh Władysław STRAKACZ zorganizował rozbrajanie okupantów, przyczyniając się walnie do wyzwolenia miasta. Przez zaskoczenie Straż zajęła Ratusz Miejski i rozbroiła znajdujący się tam oddział wojska niemieckiego. Po zdobyciu broni Wł. Strakacz podzielił Straż na trzy zastępy, atakując i rozbrajając Niemców w koszarach, magazynach wojskowych oraz na dworcu kolejowym. Do 1919 roku wyłącznie strażacy, stanowią zbrojną Straż Miejską i dopiero po wyborach do Sejmu Ustawodawczego zdają broń.
W 1920 roku cała istniejąca wówczas orkiestra dęta, w liczbie 60 mężczyzn, ochotniczo wstępuje do wojska, walcząc przeciwko bolszewikom w II pułku strzelców syberyjskich.
W okresie okupacji skierniewiccy strażacy działali w podziemnych strukturach Związku Walki Zbrojnej Armii Krajowej oraz brali aktywny udział w obronie, wyzwalaniu a następnie w odbudowie stolicy.
DZIEJE LOKALIZACJI STRAŻY

W początkach XX wieku Straż Pożarna mieściła się w budynku przy placu Floriana, gdzie w 1915 r. ówczesne władze niemieckie urządziły w części, elektrownię miejską. Po ustąpieniu okupanta polskie władze, pragnąc rozbudować elektrownie, przeniosły straż do pomieszczeń w podwórku Ratusza. 
"Czyniono przytem zapewnienia Straży, że w krótkim czasie wybuduje nowa remizę." -cytat: "Sprawozdanie z działalności Samorządu Miejskiego miasta Skierniewice za czas 1927-1934r." W 1925 roku - "Plac pod budowę Domu Sejmikowego był oddany przez miasto Skierniewice bezpłatnie Sejmikowi Powiatowemu, lecz Rada Miejska zastrzegła w hipotece serwitut - lokal 3-pokojowy dla Straży Ogniowej Skierniewickiej." Cytat z opracowania Biura Rady Zjazdów Samorządu Ziemskiego - Warszawa 1927. - "Z działalności Sejmiku Skierniewickiego". Od 1926 do 1931 Straż mieści się w Domu Sejmikowym, dysponując trzema pokojami i raz w roku dużą salą sejmikową do celów towarzyskich. 
Miasto dotrzymało słowa i w dniu 1 września 1931 roku rozpoczęto a 10 października 1931 r. zakończono budowę nowej remizy na placu św. Floriana obok pomnika patrona strażaków Świętego Floriana. To rekordowe wprost tempo budowy spowodowane zostało koniecznością posiadania remizy na uroczystość 50-ciolecia istnienia Straży, która to uroczystość odbyła się 18 października 1931 r. Remiza kosztowała 34.632,50 zł. Wyremontowana w 2000 roku strażnica służy nadal skierniewickim strażakom.

ORKIESTRA

Strażacka orkiestra dęta przy OSP Skierniewice powstała w 1902 roku. Pierwszym kapelmistrzem był Łapiński. Instrumenty dla orkiestry kupili za 1000 rubli Obywatele J. Binder, Wł. Strakacz, St. Wyrzutowicz. Przez prawie 60 lat była to jedyna orkiestra dęta w mieście. Uświetniała wszystkie uroczystości miejskie kościelne i strażackie, przygrywając na balach i zabawach czerwcowych. Uczestniczyła w Resurekcjach i procesjach Bożego Ciała. W 1960 roku orkiestra została rozwiązana. Wszystkie instrumenty przekazano do Technikum Mechanicznego gdzie służyły przez wiele lat.